Mieszko I – władca Polski

Kategoria: Polska historia

Mieszko I - władca Polski Mieszko I był władcą Polan, słowiańskiego plemienia zamieszkującego tereny dzisiejszej Wielkopolski. Ponad 1000 lat temu zjednoczył on plemienia słowiańskie, mające swe siedziby na terenie dzisiejszej Polski. Odtąd mogły wspólnie, pod wodzą Mieszka, bronić się przed wrogami i dbać o swoje ziemie. Panowanie księcia uważa się za początek państwa polskiego. Jego tereny obejmowały wówczas potężne, pełne zwierzyny lasy i zdradzieckie bagna. Mieszkający tu ludzie musieli zmagać się z wieloma wrogami. Należały do nich zarówno sąsiednie plemiona, jak i silne państwa. Słowianie byli poganami, czcili siły przyrody, słońce, księżyc, drzewa i wiatr. Najważniejszym ich bóstwem był Perun i Świętowit. W roku 966 Mieszko przyjął chrzest. Polski książe stał się wtedy równy innym władcom Europy. Na nasze ziemi przybyli duchowni. Utworzono biskupstwo w Poznaniu i wznoszono pierwsze kościoły. Mieszko I z dynastii Piastów sprawował władzę od ok. 960 r. Był synem Siemomysła. Ojcem Bolesława I Chrobrego, bratem Czcibora. Mieszko I to pierwszy historyczny władca Polan, uważany zarazem za faktycznego twórcę państwowości polskiej. Kontynuował politykę swojego ojca, a także dziadka, którzy jako władcy pogańskiego księstwa znajdującego się na terenach obecnej Wielkopolski, poprzez sojusze lub siłę militarną podporządkowali sobie Kujawy, a także Pomorze Wschodnie, oraz Mazowsze. Przez większość okresu swojego panowania toczył walki szczególnie o Pomorze Zachodnie, zajmując je po Odrę.  Dzięki przyjęciu chrztu w 966 r. a także ślubu z Dobrawą Przemyślidką Mieszko włączył swoje państwo w zachodni krąg kultury chrześcijańskiej. Oprócz podbojów duże znaczenie dla przyszłości księstwa Polan miały również jego reformy wewnętrzne, mające na celu rozbudowę i usprawnienie systemu monarchii wojennej. Zachowane źródła pozwalają bowiem twierdzić, jakoby Mieszko I był utalentowanym wodzem, oraz charyzmatycznym władcą. Prowadził bardzo zręczne działania dyplomatyczne, zawierając między innymi sojusz najpierw z Czechami, a następnie ze Szwecją i Cesarstwem. Natomiast w polityce zagranicznej kierował się przede wszystkim racją stanu, gdzie wchodził w układy nawet ze swoimi wcześniejszymi wrogami. Synom natomiast pozostawił państwo o znacznie wyższej pozycji w Europie i przynajmniej podwojonym terytorium.

0 votes, 0.00 avg. rating (0% score)

Tagi: , ,

Władze administracyjne i politycy

Kategoria: Polska historia

Władze administracyjne i politycy Polskość miała być także propagowana przez władze administracyjne. Białorusinów często nie dopuszczano do stanowisk państwowych, utrudniano awansowanie w armii, a także odprawianie kazań w języku ojczystym. Państwo usiłowało zdobyć wpływ na obsadzanie stanowisk cerkiewnych i doprowadzić do tego, aby piastowali je ludzie lojalni wobec władz. Ponadto stanowiska urzędnicze często obsadzano ludźmi przybyłymi z innych terenów Polski (Pomorze, Małopolska), nie znającymi kresowych realiów i białoruskiego języka, odnoszącymi się z wyższością do miejscowej ludności. Niechęć Białorusinów  (pamiętających także brutalne rekwizycje WP z lat 1918-1919) do lokalnych urzędników wpływała na ich nieprzychylny stosunek do całego państwa. W tych warunkach sympatię wielu osób wzbudzała idea przyłączenie Zachodniej Białorusi do BSRR. Sądzono, że w nowo-powstałym białoruskim państwie przebiega polityka białorutenizacji wszelkich sfer życia społecznego i kulturalnego. Ludzie nie mieli pełnego rozeznania na temat prawdziwej sytuacji panującej w Związku Radzieckim- informacje płynące zza wschodniej granicy były dość skąpe, a doniesieniom rządowym nie dawano wiary, uznając je za element polskiej propagandy. Podejście polskich polityków do kwestii białoruskiej uległo zmianie na krótko przed zamachem majowym w 1926r. Stwierdzono, że dotychczasowa polityka jest szkodliwa dla państwa polskiego, gdyż najważniejsza powinna być jedność kraju, a w razie wybuchu wojny przedstawiciele mniejszości narodowych mogliby stanąć po stronie wroga. Na polecenie szefa MSW- Władysława Raczkiewicza w kwietniu 1926r. opracowano nowe wytyczne dla lokalnej administracji. Stwierdzono między innymi, że najważniejsza jest konsolidacja państwa i przekonanie mniejszości narodowych, że współpraca z władzami leży w ich interesie. Aby osiągnąć ten cel, planowano umożliwienie Białorusinom rozwoju społeczno-kulturalnego w szeroko pojętym zakresie.Politykę tę w głównych zarysach kontynuowały także początkowo władze sanacyjne. Aby zatrzeć złe wrażenie, powstałe po rozbiciu „Hromady”, zaczęto umożliwiać Białorusinom swobodny rozwój kulturalno-oświatowy. Lokalni urzędnicy dostali nakaz, aby wspierać tego typu działania. Jednym z największych propagatorów nowego kursu był minister Wyznań Religijnych i Oświecenia Publicznego- Gustaw Dobrucki.  Ułatwiano zakładanie  szkół białoruskich i utrakwistycznych (w 1928r. było ich 69). Państwo zdecydowało się na dotowanie niektórych placówek.

0 votes, 0.00 avg. rating (0% score)

Tagi: , ,

Druga wojna światowa

Kategoria: Wielcy polacy

Druga wojna światowa Latem 1942 roku do Londynu zaczęły napływać informacje o nasilającej się ze strony Niemców eksterminacji ludności żydowskiej. Jesienią doszło do nawiązania współpracy między Żydowską Organizacja Bojową, a Komendą Główną AK. Rozpoczęły przeżuty broni, amunicji i materiałów wybuchowych na teren getta warszawskiego. Po upadku powstania w getcie warszawskim, część ocalałych bojowników wydostała się poza Warszawę, zasilając oddziały partyzanckie Gwardii Ludowej. Dokładna liczba Żydów walczących w powstaniu warszawskim nie jest znana. Na uwagę zasługuje jednak epizod z 1944 roku, kiedy to żołnierze batalionu „Zośka” odbili z rąk SS – manów około 380 więźniów warszawskiego obozu koncentracyjnego Gęsiówka. Henryk Poznański, były żołnierz ZOB i uczestnik powstania w Getcie Warszawskim wsławił się przeprowadzeniem kanałami z Starego Miasto do Śródmieścia. Tadeusza Bora – Komorowskiego i członków Sztabu Głównego AK. Poległ 17 września na Czerniakowi. Wybuch wojny pomiędzy niedawnym sojusznikami Niemcami i Związkiem Radzieckim, doprowadził do zmiany układu sił w Europie. Na terenie ZSRR rozpoczęto formowanie oddziałów Wojska Polskiego pod dowództwem generała Władysława Andersa. W jego skład mieli wchodzić wszyscy obywatele Rzeczpospolitej, którzy w wyniku agresji sowieckiej znaleźli się na terytorium ZSRR. Dla cywilów cierpiących głód, nędzę i prześladowania wojsko było jedynym ratunkiem przed śmiercią. Wkrótce sztab polski zmuszony był do podjęcia decyzji o limitowaniu poboru w stosunku do mniejszości narodowych, ustalając poziom jej rekrutacji na 10%. W niektórych punktach oficerowie chętnie wykonywali tę decyzje. Zdając sobie sprawę z tych nastrojów generał. Anders wydał podany do publicznej wiadomości rozkaz, w którym podkreślał, że Polska jest krajem demokratycznym i tolerancyjnym, a wszelkie wystąpienia przeciwko Żydom są niedopuszczalne. Po klęsce Francji w czerwcu 1940 roku na Wyspy Brytyjskie zdołano ewakuować zaledwie 25 tysięcy żołnierzy Polskich Sił Zbrojnych, w tym około tysiąca żydowskiego pochodzenia. Wkrótce większość z nich zasiliła szeregi I Korpusu stacjonującego w Szkocji. Z każdym miesiącem kwestia stosunków polsko-żydowskich w Wojsku polskim coraz wyraźniej przestawała być elementem wewnętrznych spraw Rzeczpospolitej i nabierała znaczenia narodowego. Brytyjska sekcja Światowego Kongresu Żydów oskarżyła publicznie polskie władze o tolerowanie antysemityzmu i finansowanie skrajnie prawicowych publikacji. Chodziło tu między innymi o pismo „Jestem Polakiem”. Mimo poszukiwań nowych rozwiązania nowych dróg rozwiązania kwestii niewłaściwego traktowania żołnierzy żydowskiego pochodzenia sprawa ta pozostała obecną w wojsku polskim do końca wojny. Armia nie była właściwie przygotowana, do ogromu pracy oświatowej. Mimo wszelkich starań sytuacja żydowskich żołnierzy nie uległa poprawie. Zimą 1944 roku Polskimi Siłami Zbrojnymi wstrząsnęły 3 fale dezercji. W znacznym stopniu dotknęły one Pierwszą Dywizję Pancerna generała Maczka. Łącznie w ciągu 3 miesięcy odnotowano ucieczkę około 250 żydowskich żołnierzy. Według strony polskiej antysemickie zajścia były tylko pretekstem dla Żydów. W dużej mierze można to tłumaczyć coraz bardziej rozluźniającymi się więziami między Żydami, a Państwem Polskim. Wielu z nich w zagładzie straciło całą rodzinę i jednocześnie wiarę w sens powrotu do kraju. Wzrastała chęć przedostania się do Palestyny i budowy nowego własnego jutra. Początkowo w obawie o morale żołnierzy sprawy nie nagłaśniano, a dezerterów oddalono pod opiekę Brytyjczyków. Kiedy jednak Londyn zażądał ukrócenia tego procederu, musieli oni stanąć przed sądem wojskowym. Gdy informacja o tym przedostała się do prasy wokół wojska polskiego wybuchła niebywała medialna awantura. Wkrótce też sprawa nabrała charakteru politycznego.

0 votes, 0.00 avg. rating (0% score)

Tagi: , ,

Najbardziej znani Polacy w Europie i na świecie

Kategoria: Wielcy polacy

Najbardziej znani Polacy w Europie i na świecie Mikołaj Kopernik był astronomem i twórcom teorii heliocentrycznej. Astronom to uczony zajmujący się badaniem ciał niebieskich i wszechświata. Współczesna astronomia jest nauką opartą między innymi na teorii Mikołaja Kopernika. Przedstawił on model Układu Słonecznego, czyli układu ciał krążących wokół słońca. Odkrycie to potwierdziły późniejsze badania. Zapisał się w historii jako ten, który wstrzymał słońce, ruszył ziemię. Żył w epoce, gdy nie istniały jeszcze obserwatoria astronomiczne wyposażone w nowoczesne urządzenia. Nie miał do dyspozycji nawet lunety. Swoje badania prowadził, obserwując niebo z wieży zabudowań katedralnych we Fromborku. Chociaż posługiwał się bardzo prostymi przyrządami, odkrył, że planety krążą nie wokół Ziemi, jak wówczas uważano, ale wokół Słońca. Była to odważna i niezwykła teoria. Kopernik podważył dotychczasowe poglądy, obowiązujące w nauce od czasów starożytnych. Swoje obserwacje zapisał w dziele „O obrotach sfer niebieskich”. Jan Paweł II. Przez wiele stuleci na tronie papieskim zasiadali duchowni włoscy. Cały świat bardzo się, więc zdziwił, gdy w roku 1978 konklawe wybrało na papieża Polaka. Ojcem świętym został wówczas Karol Wojtyła. Przyjął imię Jan Paweł II. Jest jedną z najważniejszych postaci naszych czasów. Spotykali się z nim przywódcy wielu państw. Mieszkańcy wszystkich kontynentów słuchają go z uwagą i szacunkiem. Opowiadał o Bogu, o tym jak ważny jest człowiek i świat. Niósł posłanie miłości i pokoju. Jego głos docierał do państw ogarniętych wojną oraz tych, którzy są w stanie udzielić im pomocy i wsparcia. Mimo, że papież nie decydował o tym, co się dzieje na świecie, jego słowa piętnowały zło, a umacniały tych, którzy czynili dobro. Ludzie darzyli i darzą go wielkim szacunkiem, ale szczególnie kochany jest przez dzieci i młodzież. Jan Paweł II nauczał, bowiem, że Bóg jest naszym dobrym Ojcem, który wspiera nas na każdym zakręcie naszego życia. Karol Wojtyła, czyli Jan  Paweł II to najsłynniejszy Polak. Znany i doceniany na całym świecie. Chociaż był katolikiem był szanowany i doceniany również przez przywódców i wyznawców innych religii, między innymi protestantów czy wyznawców judaizmu. Karol Wojtyła urodził się 18 maja w 1920 roku w Wadowicach. Przez lata młodości, w czasach wojennych imał się każdej pracy. Pracował w kamieniołomach, wykonując nieludzko ciężkie prace. W roku 1946 przyjmuje święcenia kapłańskie z rąk wielkiego biskupa Adama Stefana Sapiehy. Również w tym roku wyjeżdża do Rzymu, by tam rozpocząć studia. Po powrocie pracuje na słynnej uczelni, na wydziale teologicznym na KUL-u. Najlepiej współpracuje mu się z młodzieżą, zabiera je na wycieczki, by tam wśród natury ewangelizować i nauczać po ludzku. 16 października w roku 1978, po długotrwałym konklawe, Karol Wojtyła zostaje papieżem i przyjmuję imię Jana Paweł II. Śmierć 2 kwietnia 2005 roku o godzinie 21:37, wstrząsnęła całym światem. Świat obiegła informacja o śmierci, ludzie bez wcześniejszej komunikacji zaczęli się tłumnie gromadzić w Kościołach przede wszystkim w Polsce, gdyż Karol Wojtyła na zawsze już wpisał się w pamięć i serca wszystkich Polaków. Lech Wałęsa jest symbolem walki o demokrację. W czasach, gdy Polska była uzależniona od Związku Radzieckiego, stanął na czele niezależnego związku zawodowego „Solidarność”. Ludzie, którzy sprzeciwiali się władzom komunistycznym, byli w tych czasach wyrzucani z pracy, a nawet zamykani w więzieniach. Lech Wałęsa pracował jako elektromonter w Stoczni Gdańskiej. Zwolniono go z pracy za działalność skierowaną przeciwko istniejącemu porządkowi politycznemu. W sierpniu 1980 roku, kierował Międzyzakładowym Komitetem Strajkowym w Gdańsku. Jego przemówienia przekonały robotników, by kontynuowali protest. W zgłoszonych 21 postulatach domagali się między innymi, utworzenia niezależnych związków zawodowych, prawa do strajku i wolności słowa. Wałęsa odniósł sukces. Doprowadził do zawarcia porozumienia z rządem i stanął na czele Niezależnego Samorządnego Związku Zawodowego „Solidarność”. Lech Wałęsa to jeden z najbardziej rozpoznawalnych polityków nie tylko w Polsce, ale również na cały świecie. Lech Wałęsa urodził się 29 września 1943 roku w Popowie zlokalizowanym na Kujawach. Ten słynny Polak jest wielkim symbolem roku 1989, kiedy to za sprawą swojego wyczyny, Solidarność zwycięża wyboru parlamentarne, a Tadeusz Mazowiecki zostaje premierem. Natomiast w październiku w 1990 roku, Lech Wałęsa zostaje prezydentem Polski. Otrzymuje ogromne poparcie i wsparcie ze strony społeczeństwa, obywateli. Słynny Polak Lech Wałęsa to również jedyny robotnik i pracownik fizyczny, który został nagrodzony prestiżową nagrodą nobla. Lech Wałęsa to człowiek, który ostatecznie zniszczył komunizm i barierę łączącą Europę oraz wschód z zachodem. To właśnie w Polsce wszystko się zaczęło. Za Polską podążyły Niemcy, które również symbolicznie niszcząc mur berliński wprowadziły w swoim kraju nowy rozdział. Niestety w październiku w roku 1995 Lech Wałęsa poniósł porażkę w kolejnych wyborach prezydenckich i przegrał  z Aleksandrem Kwaśniewskim.

1 vote, 4.00 avg. rating (80% score)

Tagi: , ,

Zabójstwa i spiski

Kategoria: Polska i Białoruś

Zabójstwa i spiski Rychło zbliżał się czas terroru powszechnego.26 września 1936 roku, Józef Stalin, wypoczywający w Soczi przesłał telegram do członków biura politycznego WKPB, w którym pisał, że niezbędna jest nominacja Jeżowa na stanowisko Ludowego Komisarza Spraw Wewnętrznych. Jagoda ostatecznie dowiódł, że nie jest zdolny do zdemaskowania spisku trockistowsko-zinowojewskiego. OGPU od czterech lat bezskutecznie zajmował się tą sprawą – był to jednocześnie wyrok na Jagodę. W ten sposób Józef Stalin pozbywał się wiernego pomocnika, oczywiście, nie bez powodu. Przyczyn tego było kilka: w Moskwie zaczęto szeptać, że to OGPU, tajna policja zorganizowała zamach na Kirowa, dlatego Stalin, zwalniając szefa OGPU odcinał się od tej brudnej sprawy, ale to chyba nie była najważniejsza przyczyna. Jagoda, dotychczas wierny pomocnik Stalina, zaczął nagle hamować tę rozpędzoną machinę terroru i to w chwili, gdy Stalinowi potrzebny był bardzo sprawnie działający aparat terroru, aby podporządkować sobie cale społeczeństwo. To było bardzo sprytne, a zarazem niezwykle cwane przedsięwzięcie. Stalin dążył do zdobycia władzy absolutnej za wszelką cenę.Z powodu dążenia Stalina do władzy absolutnej, Jagoda musiał odejść. Była pewna grupa społeczna, która musiała zniknąć, tak, jak kułacy; byli to starzy bolszewicy, ci, którzy walczyli z caratem, przekonani, że potrafią dać społeczeństwu lepszą przyszłość, dostatek, wolność od samowładztwa, ci, którzy pamiętali Lenina i wierzyli w ideały komunizmu – oni nie zaakceptowaliby samowładztwa Stalina, dlatego musieli odejść. Dlatego, w chwili, gdy Stalin szykował się do totalnej rozprawy ze stary6mi bolszewikami, Jagoda zaczął mu w tym przeszkadzać. Stalin zdecydował się również zniszczyć najwyższych oficerów, dawnych bohaterów, obawiając się, że zaczną się buntować przeciwko niemu. On musiał mieć całkowitą władzę nad wojskiem i już w 1935 roku Jagoda zaczął dostarczać dowody, umożliwiające uwięzienie i zniszczenie wielu najwybitniejszych dowódców. Być może, w pewnym momencie zrozumiał do czego prowadzi wyniszczenie kadry dowódczej i odmówił dalszego współdziałania. 30 września Jagoda przekazał urząd swojemu następcy i sam przeniósł się na stanowisko komisarza poczty i telegrafów; pozostał na wolności. Zastanawiające jest, że Stalin nie kazał uwięzić i skazać Jagody.Było to możliwe do spełnienia, ale wymagało czasu – nic od razu. Stalin zamierzał przede wszystkim pozbyć się ludzi Jagody, a Jeżow bardzo sprawnie wykonał to zadanie, aresztując i likwidując najbliższych współpracowników Jagody. Poza tym trzeba było zebrać dowody, oczywiście sfałszowane, tak, aby Jagodzie można było wytoczyć proces. I rzeczywiście, już w marcu 1937 roku wszystko było gotowe; wówczas Jeżow stwierdził na zebraniu, że Jagoda był konfidentem carskiej policji, fałszerzem i malwersantem. Wkrótce wolność Jagody zakończyła się – aresztowany go. W czasie przesłuchania nie był poddawany torturom, być może dlatego, ze przyznawał się do wszystkiego, nawet do tak niedorzecznych zarzutów, jak to, że usiłował otruć swojego następcę, Jeżowa. Również, gdy zasiadł na lawie obok ludzi z tak zwanego bloku zinowiewowsko – trockistowskiego, do wszystkiego się przyznawał, a oskarżenia były ogromnie poważne, oskarżano ich, bowiem o zamordowanie Kujbyszewa, Kirowa, Gorkiego, Międzyńskiego. Jagoda załamał się tylko w jednym momencie – prosząc o litość przez mikrofon.

0 votes, 0.00 avg. rating (0% score)

Tagi: , ,